Με αφορμή την απόφαση της προσθήκης της επωνυμίας ΄΄Γεώργιος Δετοράκης΄΄ στο ΕΠΑΛ Κάτω Νευροκοπίου, κρίναμε υποχρέωσή μας να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό του Γεωργίου Δετοράκη-Διοικητή του Οχυρού Λίσσε. Ο Γεώργιος Δετοράκης γεννήθηκε στην Κριτσά Λασιθίου το 1894 από γονείς αγρότες.
Το 1914 κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως κληρωτός. Το 1915, αφού έγινε Λοχίας, βρέθηκε στα βόρεια σύνορα της χώρας, όπου και τραυματίστηκε στις επιχειρήσεις του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου.
Για το θάρρος και την γενναιότητα του, του απονεμήθηκε η πρώτη τιμητική διάκριση, ο ΄΄Πολεμικός Σταυρός Γ΄ταξεως΄΄.
Η αιτιολογία της απονομής μαζί με τα παράσημά του εκτίθενται στο Μουσείο του Λίσσε.
Το 1920, ενώ είχε ήδη προαχθεί σε Ανθυπολοχαγό, βρέθηκε να πολεμά στην πρώτη Γραμμή του Μικρασιατικού Μετώπου, όπου τραυματίστηκε πάλι και διακομίσθηκε στην Αθήνα. Στις 17/12/1921 τιμάται με το ΄΄Χρυσό Αριστείο Ανδρείας΄΄.
Το 1938 ως Ταγματάρχης πλέον τοποθετήθηκε διοικητής του Γ΄ Συγκροτήματος των Οχυρών στον τομέα του Φαλακρού.
Μέχρι την έναρξη της επίθεσης των Γερμανικών Δυνάμεων στις 6 Απριλίου εναντίον των Οχυρών, εργάστηκε, όπως και όλοι οι διοικητές των Οχυρών, για την αποπεράτωσή τους, και ειδικότερα για την αμυντική οργάνωση του οχυρού Λίσσε.
Οι οχυρώσεις του Λίσσε αποτελούνταν από τέσσερα συγκροτήματα γύρω από το ύψωμα 771, με ανάπτυγμα υπόγειων καταφυγίων 790 μέτρα και μήκος υπόγειων στοών 950 μέτρα. Το κόστος της κατασκευής του ανήλθε στα 43 εκ. δραχμές, ποσό που αντιστοιχεί σήμερα σε περισσότερα από 2 δις ευρώ. Η δύναμη του αποτελούνταν από 12 αξιωματικούς και 457 οπλίτες.
Στα Οχυρά Λίσσε και Περιθώρι καθώς και σε πολλά άλλα Οχυρά δόθηκαν αποφασιστικές μάχες, με τις οποίες προτάχθηκε πρωτοφανής αντίσταση και προκλήθηκαν απροσδόκητα πλήγματα στην αήττητη μέχρι τότε Γερμανική πολεμική μηχανή. Τα Οχυρά δεν παραδόθηκαν ούτε και όταν υπεγράφη η συνθηκολόγηση της Ελλάδας. Ο ίδιος ο Δετοράκης, όπως και οι υπόλοιποι διοικητές, αρνήθηκαν να συνυπογράψουν, πράξη στην οποία προέβησαν μόνον εφόσον πιέστηκαν από το αρχηγείο και μόνον αφού εξασφάλισαν ευνοϊκούς όρους παράδοσης για τους υπερασπιστές τους. Η μάχη του Λίσσε χαρακτηρίζεται από τους σύγχρονους ιστορικούς μελετητές ως το Στάλινγραντ της Ελλάδος, αφού μεγάλο μέρος αυτής διεξήχθη μέσα από το χωριό Οχυρό.
Μετά την κατάληψη της Ελλάδας ο Δετοράκης πέρασε μέσω της Χίου στα Μικρασιατικά παράλια και στη συνέχεια στο Κάιρο, όπου εντάχθηκε στις εκεί δυνάμεις κατά του Χίτλερ. Μετά τη λήξη του πολέμου επιστρέφοντας στην Ελλάδα εντάχθηκε πάλι στις ένοπλες δυνάμεις και το καλοκαίρι του 1945 ανέλαβε διοικητής του φρουραρχείου Αθηνών μέχρι τον Απρίλιο του 1946, όταν ερχόμενος σε ρήξη με τους ανωτέρους του για χειρισμούς που δεν άρμοζαν στη συνείδηση του τέθηκε σε υποχρεωτική άδεια μέχρι το φθινόπωρο του 1947.
Λίγο αργότερα επανήλθε αναλαμβάνοντας χρέη διοικητή στο Κέντρο Εκπαίδευσης του Ηρακλείου. Αποστρατεύτηκε ως Συνταγματάρχης το 1949, έχοντας πάρει πολλές ηθικές αμοιβές κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του ζωής.
Πέθανε το 1954, τέσσερα χρόνια μετά τον γάμο του.
Στη διάρκεια της σύντομης ζωής του τίμησε την πατρίδα του στον μέγιστο δυνατό βαθμό.
Συγχαρητήρια στο ΕΠΑΛ Κάτω Νευροκοπίου.